Podstawy Jogi

Traktat jogasutry

Jogasutry jest to traktat zawierający jogadarśanę, która jest przedstawiona tutaj w formie 195 aforyzmów. Traktat ten zawiera nauczanie metod jogicznych praktyk. Metody te są zawarte w czterech rozdziałach. Autorem traktatu jest starożytny indyjski mędrzec Ryszi Patańdźali. Co więcej, traktat ten jest wykorzystywany podczas nauczania większości odmian jogi. Traktat Jogasutra złożony jest z czterech rozdziałów. Każda z części omawia różne zagadnienia. Do tych zagadnień należą: Samadhipada, Sadhanapada, Wibhutipada oraz Kaiwaljapada. Samadhipada są to nauki dotyczące metod skupienia oraz ekstazy w świetle mądrości. Sadhanapada z kolei są to metody dotyczące praktyk ascetycznych, praktyk intuicyjnych oraz praktyk wewnętrznych. Wibhutipada natomiast stanowi rozwój nadludzkich zdolności, możliwości oraz siddhi. Ostatni rozdział, czyli Kaiwaljapada stanowi nauki dotyczące ostatecznego wyzwolenia z kręgu wcieleń w materialnych światach. Z kolei wśród głównych wątków tego traktatu warto wymienić między innymi następujące: świat istnieje realnie, cierpienie jest powszechne, modalność, rytuały religijne nie mają większej wartości, troistość doświadczeń, pięć matryc, które tworzą stany psychomentalne, czyli niewiedza, poczucie indywidualności, namiętność, wstręt oraz wola życia, ekagrata, czyli koncentracja na jednym obiekcie, świadomości, Iśwara, ekstaza, istnienie poza czasem, ponadnaturalne moce jogina, jak również mistyczna sylaba aum.

Podobne artykuły

Hinduizm
W hinduizmie oraz w buddyzmie występuje wiele odmian jogi. W samej hinduskiej jodzie jest jej wiele odmian. Wśród hinduistycznej jogi możemy między innymi wyróżnić następujące rodzaje jogi: kundalinijoga, lajajoga, lambikajoga, laulikijoga, mahajoga, mantrajoga, nadajoga, radźajoga, samputajoga, sankhjajoga, sannjasajoga, sanrambhajoga, saptangajoga, sparśajoga, swaććhandajoga, czyli joga własnej woli, szadangajoga, czyli sześcioczłonowa joga, śiwajoga, tantrajoga, tarakajoga oraz wahnijoga. Z kolei w jogach buddyjskich wyróżniamy dwa rodzaje jogi i są to kolejno: dhammajoga, czyli tradycjna joga buddyjska oraz Sześć Jog Naropy. Sześć Jog Naropy stanowi cykl praktyk medytacyjnych buddyzmu Diamentowej Drogi. Wśród tych sześciu rodzajach jogi wyróżniamy następujące: joga wewnętrznego żaru, czyli tummo, joga świadomego umierania, czyli phowa, joga przejrzystego światła, czyli osel, joga snu, czyli milam, joga ciała iluzorycznego, czyli gyulu oraz joga stanu pośredniego, czyli bardo. Bardo, czyli Joga Stanu Pośredniego stanowi taką praktykę religijną buddyzmu Diamentowej Drogi, która prowadzi do osiągnięcia całkowitego wyzwolenia. Droga ta prowadzi przez rozpoznanie natury różnych zjawisk...

Milam
Milam, czyli Joga Snu transliteracja Wyliego stanowi praktykę religijną buddyzmu Diamentowej Drogi oraz bon. Droga ta prowadzi do zachowania świadomości podczas snu. Jej celem jest urzeczywistnienie tożsamości natury zjawisk, takich jak sen oraz jawa. Osoba, która praktykuje tą drogę może stwarzać obrazy oraz podróżować we śnie do dowolnych miejsc. Phowa, czyli Joga Przeniesienia Świadomości jest kolejną z praktyk buddyzmu Diamentowej Drogi. Ta droga ma umożliwić osobie praktykującej odrodzenie się w Czystej Krainie Buddy Nieograniczonego Światła po śmierci. W krainie tej będą zapewnione wszystkie warunki do dalszego rozwoju. Znakiem powodzenia tej praktyki jest pojawienie się na czubku głowy niewielkiego fizycznego otworu bądź też kropelki krwi. Tummo, czyli Joga Wewnętrznego Żaru, inaczej mówiąc jeszcze- Joga Ciepła Psychicznego, jest to kolejna z praktyk religijnych buddyzmu Diamentowej Drogi. Droga ta jest związana z opanowaniem subtelnych energii. Opanowanie to jest możliwe poprzez medytacje na nadi,, czyli kanały energii, pranę, czyli wiatry energii oraz bindu, czyli...

Praktykanci jogi
Do najsłynniejszych praktykantów drogi Tumno, czyli Jogi Wewnętrznego Żaru należeli tybetański buddyjski jogin Milarepa oraz jego uczeń Gampopa. Tonglen z kolei jest to Praktyka Dawania oraz Brania. Praktyka ta polega na pracy ze schematem odruchowego uciekania od doświadczania bólu, jak również na dążeniu do szybkiego uzyskania przyjemności. W swoich założeniach praktyka ta ma na celu rozwijanie współczucie dla wszystkich istot, co w konsekwencji prowadzi do bodhiczitty. Praktyka ta posiada również efekty uboczne. Tutaj efektem ubocznym jest fakt rozwoju życzliwego stosunku do samego siebie oraz wzrost wartości osobowej. Ponadto praktyka ta zmienia cierpienie w taki instrument, który usuwa przeszkody, jakie pojawiają się na drodze do urzeczywistnienia natury umysłu. Praktyka ta narodziła się w Indiach. Została ona sprowadzona do Tybetu w XI wieku. Praktyka ta posiada swój aspekt psychologiczny. Lajajoga natomiast stanowi hinduistyczny system praktyki jogi. Praktyka ta jest oparta na rozwijaniu ćakr, jak również ma na celu budzeniu energii kundalini. Cel...

Jantra
Jantra jako jedno z ćwiczeń lajajogi pozwala na łączenie się z wyższymi istotami niebiańskimi. Natomiast ćwiczenia typu asany polegają na pozycjach medytacyjnych. Do takich pozycji należą między innymi następujące pozycje: siedzące, a w tym siad klęczny oraz lotos, stojące, czyli drzewo, leżące, czyli śawasana oraz spacerowanie. Wszystko to musi odbywać się z odpowiednim skupieniem. W przypadku tego typu jogi praktykuje się wiele form pokłonów, form półpokłonów, ruchów rytualnych oraz ruchów ofiarniczych. Te wszystkie formy nazywa się sthulla krija. Ponadto lajajoga kojarzona jest jako droga do zjednoczenia z Bogiem. Umożliwiają to praktykującemu odpowiednie modlitwy, czy też medytacje. Tutaj także nie może zabraknąć oddawania czci, czyli na przykład pokłonów, które prowadzą do przebudzenia mocy kundalini. Kundalinijoga stanowi z kolei jeden z najbardziej tajemnych systemów doskonalenia duchowego. Praktyka ta wywodzi się z Indii. Kundalinijoga stanowi tantryczną metodę jogi. Metoda ta polega przede wszystkim na umiejętnym pobudzaniu siły życia, która drzemie u podstawy kręgosłupa....